باران آرام روی شیشه می‌کوبید. لیلا کنار پنجره نشسته بود و به عکس قدیمی روی میز نگاه می‌کرد؛ عکسی که سال‌ها بی‌تفاوت از کنارش گذشته بود. حالا که دیگر صاحب آن لبخند در میانشان نبود، تازه می‌فهمید چقدر دلش برای همان خنده‌های ساده تنگ شده.  

یادش آمد آخرین بار که دیده بودش، عجله داشت، گفت «بعداً مفصل می‌نشینیم»… و آن «بعداً» هیچ‌وقت نیامد.  

لیلا نفس عمیقی کشید، اشک‌هایش را پاک کرد و زیر لب گفت: «کاش یاد بگیریم دوست داشتن را به فردا حواله نکنیم؛ چون فردا شاید هرگز نرسد.»  

#مدار_نوشتن

 #پل_کلمات 

#به_قلم_خودم

از تأیید دیگران، از نگاه‌ها، از این‌که چقدر «به‌دردبخور» به نظر می‌رسیم. و همین باعث می‌شود با هر کم‌محلی یا تحقیر کوچکی، احساس کنیم چیزی از ما کم شده است.

اما کرامت، مدرک نیست که کسی به تو بدهد یا از تو بگیرد.

کرامت ذاتی است؛ از انسان‌بودنت می‌آید، نه از رضایت اطرافیانت. قرآن وقتی از کرامت انسان می‌گوید، جنسیت را شرط نمی‌کند: «وَلَقَد کَرَّمنا بَنی آدَم».

این نگاه یک نتیجه‌ی عملی مهم دارد: وقتی بدانی ارزشت از درون است، دیگر مجبور نیستی برای اثبات خودت، خودت را به هر شکلی که بازار یا

اطرافیان می‌خواهند دربیاوری. می‌توانی «نه» بگویی، می‌توانی متفاوت باشی، و باز هم همان قدر با ارزش بمانی.

زنی که کرامتش را از بیرون نمی‌گیرد، نه با تعریف بالا می‌رود و نه با تحقیر پایین می‌آید. این آرامش درونی، اولین سرمایه‌ی یک زن توانمند است.

#الگوی_سوم

#کرامت_زن

#عزت_نفس

اگر از آدم‌های اطرافت بپرسی «زن یعنی چه؟»، معمولاً یکی از دو پاسخ را می‌شنوی.

پاسخ اول، تصویر سنتیِ افراطی: زن موجودی در حاشیه‌ی تاریخ، که جایش فقط پشت دیوار خانه است و اگر بیرون بیاید، چیزی از دست می‌رود.

پاسخ دوم، تصویر مدرنِ مصرفی: زن موجودی که ارزشش با میزان دیده‌شدن و جذابیتش سنجیده می‌شود و «جنسیتش بر انسانیتش می‌چربد».

نکته‌ی جالب اینجاست که این دو تصویر با هم دشمن به نظر می‌رسند، اما یک نقطه‌ی مشترک دارند: هر دو، زن را از «انسانِ کامل بودن» پایین

می‌آورند. یکی او را کوچک می‌کند تا در خانه جا شود. دیگری او را کوچک می‌کند تا در ویترین جا شود.

الگوی سوم از جای دیگری شروع می‌کند: از کرامت ذاتی. زن پیش از آن‌که مادر، همسر، شاغل یا زیبا باشد، انسانی است با همان ظرفیت رشد

فکری و معنوی که مرد دارد. نه کم‌تر از مرد، و نه کپیِ مرد. تفاوت‌هایش را انکار نمی‌کند، اما اجازه هم نمی‌دهد این تفاوت‌ها بهانه‌ی تحقیرش شود.

این نگاه، محصول تجربه‌ی واقعی است، نه شعار: زنانی که در دهه‌های اخیر با حفظ هویت خود در دانشگاه، سیاست، ورزش و پژوهش حاضر شدند و نشان دادند می‌توان عفیف بود و در متن و مرکز هم بود.

هویت زن نه در دیوار خانه خلاصه می‌شود و نه در ویترین جامعه؛ در انسان‌بودن او ریشه دارد. این مجموعه، قدم‌به‌قدم، همین هویت را بازگو می‌کند.

#الگوی_سوم

#کرامت_زن

#زن_مسلمان_ایرانی

♨️آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای کیست؟

🔹جانباز دو دفاع مقدس

🔹امین و همراه شهید حاج قاسم سلیمانی

🔹مشاور راهبردی سیدحسن نصرالله

🔹فرمانده بی‌درجه محور مقاومت

🔹فرزند خانواده‌ای آراسته به شهادت

۱۷ شهریور ۱۳۴۸، سالروز تولد آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای را گرامی میداریم.

#جهاد_تبیین

شب جمعه شب زیارتی ارباب 

دل هوایت نکند میمیرد

در منطق اسلام، حجاب بخشی از فرآیند خودسازی است. انسان با مدیریت نگاه، رفتار و پوشش، به خود یادآوری می‌کند که ارزش او به ظاهرش محدود نیست. این انتخاب، به‌تدریج شیوه نگاه فرد به خود را نیز دگرگون می‌کند. کسی که هویت خود را بر فضیلت، شخصیت و باورهایش بنا می‌کند، کمتر نیاز دارد برای دیده شدن به ظاهر خود تکیه کند.

️ آیه ۳۰ سوره نور نیز از همین مسیر سخن می‌گوید. قرآن کریم، کنترل نگاه را مقدمه «تزکیه» معرفی می‌کند؛ یعنی رشد اخلاقی از درون آغاز می‌شود و در رفتار انسان نمود پیدا می‌کند. حجاب نیز در همین منظومه معنا می‌یابد؛ نشانه‌ای از تصمیم آگاهانه برای حفظ مرزهای اخلاقی و مراقبت از شخصیت خویش.

وقتی حجاب در کنار خودسازی فهمیده شود، دیگر به یک عادت یا رفتار ظاهری تقلیل پیدا نمی‌کند. این نگاه، پوشش را به بخشی از مسیر رشد انسان تبدیل می‌کند؛ مسیری که مقصد آن، استحکام شخصیت، آرامش درونی و حفظ کرامت انسانی است.

برگرفته از: کتاب برگی از گل سرخ

منابع: قرآن کریم، سوره نور، آیه ۳۰.

#مطالعات_کاربردی

#حجاب_و_عفاف۲۳

#آثار_فردی_حجاب