اولویت یعنی چه؟ (و یعنی چه نیست)

وقتی می‌گوییم «خانواده اولویت دارد»، بعضی‌ها می‌شنوند «پس بقیه‌ی کارها ممنوع است». این برداشت، اولویت را با انحصار اشتباه می‌گیرد.

اولویت یعنی وقتی دو چیز با هم تزاحم پیدا می‌کنند و نمی‌شود هر دو را انجام داد، کدام مقدم است. یعنی در شرایط عادی که تزاحمی نیست، هر دو جای خود را دارند. مادری که فرزندش سالم است و در مدرسه، و او در دانشگاه درس می‌دهد، هیچ تضادی ندارد که بخواهد اولویت‌بندی کند.

نکته‌ی دوم: اولویت خانواده، مطلق هم نیست. اگر کار اجتماعی‌ای در حد «فریضه» باشد ـ مثل حضور در دفاع از کشور یا ضرورتی که جامعه به آن نیاز مبرم دارد ـ آن هم ممکن است مقدم شود. تاریخ انقلاب و دفاع مقدس پر از زنانی است که همین تشخیص را دادند.

قاعده‌ی اولویت، ابزاری در دست خود زن است برای تصمیم‌گیری در لحظه‌های سخت، نه ابزاری در دست دیگران برای بستن درها. تفاوت این دو، همان تفاوت قانون حمایتی با قانون محدودکننده است.

#اولویت_خانواده #مدیریت_زندگی #حجاب #نقش_بانوان

خانه‌داری با خانه‌نشینی فرق دارد

دو کلمه که خیلی‌ها یکی می‌دانند و همین اشتباه، سرنوشت خیلی از زنان را عوض کرده: «خانه‌داری» و «خانه‌نشینی».

خانه‌داری یعنی مدیریت کانون خانواده؛ ساختن فضایی که در آن انسان تربیت می‌شود. این، اصلی‌ترین نقش زن از نگاه اسلام است. اما خانه‌نشینی یعنی کناره‌گیری از فعالیت اجتماعی، علمی و سیاسی؛ و این، هیچ‌جا در نگاه اسلامی توصیه نشده است.

روایتی که این دو را یکی می‌گیرد و می‌گوید «زنی که صبح تا شب بیرون باشد، زن زندگی نیست»، از یک دغدغه‌ی درست شروع می‌شود ـ اهمیت خانواده اما با تفسیری ناقص به نتیجه‌ای غلط می‌رسد: محدودکردن زن به دیوارهای خانه. این همان «الگوی شرقی» است که زن را از تاریخ‌سازی حذف می‌کند.

 زن می‌تواند در کنار خانه‌داری، هر کاری را که به آن میل و شوق دارد انجام دهد؛ فقط اولویت‌بندی مهم است. خانه، پایگاه توست، نه زندانت. از پایگاه می‌شود به همه‌ی میدان‌ها رفت و برگشت.

#خانه‌داری #حضور_اجتماعی #حجاب #پیشرفت_زنان #نقش_بانوان

◾️مَن ماتَ عَلیٰ حُبِّ آلِ مُحَمَّد ماتَ شَهیداً◾️

استادی که عمرش را در راه قرآن، تفسیر، پژوهش و خدمت به معارف الهی گذراند، پس از بیماری سخت، با دلی سرشار از محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام از این جهان رفت و به مقام شهیدانِ محبت و معرفت رسید.
فقدان استاد وارسته‌ فاطمه غفارنیا اندوهی سنگین بر دل‌ها نشاند، اما آرامش حقیقی در این است که او با عشق، ایمان، قلمی روشن و عمری وقفِ هدایت، به دیدار رحمت واسعه پروردگار شتافت. آثار علمی و تربیتی‌اش همچون چراغی فروزان در مسیر قرآن‌پژوهی باقی خواهد ماند و نامش در میان اهل علم، جاودانه است.
روح پاکش در جوار رحمت الهی و در سایه محبت آل‌محمد علیهم‌السلام متنعم باد.

اینک آخرین هدیه‌ی خود را با خواندن نماز لیلة‌الدفن نثارتان خواهیم کرد، هدیه‌ای برای
فاطمه بنت محمد (غفارنیا)
و از خداوند متعال می‌خواهیم که ابواب رحمتش را به سویتان بگشاید و در سایه‌‌ی لطف ابدی خود متنعمتان گرداند.
استاد عزیز، از اعلی علیین دعاگویمان باشید. 

شادی روح استاد عزیز سفرکرده، فاتحه مع الصلوات

عدالت جنسیتی در عمل

تا اینجا از عدالت جنسیتی به‌عنوان یک اصل حرف زدیم. حالا ببینیم این اصل در زندگی واقعی چه شکلی دارد.

مثال اول: زن و مرد در تکالیف اجتماعی یکسان‌اند؛ هر دو باید نسبت به جامعه، عدالت و امر به معروف مسئول باشند. اما «نحوه‌ی» انجام این تکلیف می‌تواند متفاوت باشد. زنی که در خانه نسلی را تربیت می‌کند، دارد تکلیف اجتماعی‌اش را انجام می‌دهد؛ همان‌طور که زنی که در آزمایشگاه یا کلاس درس است.

مثال دوم: وقتی بین کار بیرون و مسئولیت خانواده تضاد جدی پیش می‌آید، خانواده اولویت دارد؛ مگر کار اجتماعی‌ای که «فریضه» باشد. این یک قاعده‌ی حمایتی است، نه محدودکننده: به زن اجازه می‌دهد بدون احساس گناه، کار مهم‌تر را انتخاب کند و زیر بار «همه‌چیز را هم‌زمان کامل انجام دادن» له نشود.

عدالت جنسیتی یعنی هر کس در جای خود، با حقوق و تکالیف متناسب با نقشش. این جمله وقتی به زندگی واقعی می‌رسد، به یک چیز تبدیل می‌شود: اجازه‌ی اینکه زن باشی، بدون اینکه برای زن‌ بودنت بهای اضافه بپردازی.

#عدالت_جنسیتی #خانواده #حجاب

مکمل یعنی چه؟

کلمه‌ی «مکمل» را زیاد شنیده‌ایم: زن و مرد مکمل یکدیگرند. اما معنایش دقیقاً چیست؟ آیا یعنی یکی ناقص است و دیگری کاملش می‌کند؟

نه. مکمل‌بودن یعنی هر کدام ویژگی‌هایی دارند که در دیگری کم‌تر است، و وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، چیزی ساخته می‌شود که هیچ‌کدام به‌تنهایی نمی‌توانستند بسازند. مثل دو رنگ که ترکیبشان رنگ سومی می‌شود که در هیچ‌یک به‌تنهایی وجود نداشت.

در نگاه اسلامی، هر حرکت تاریخی و سازنده‌ی بشر ریشه در همکاری زوج‌ها دارد. تمدن‌ها از دل خانواده‌ها بیرون می‌آیند، و خانواده از پیوند دو انسانی که نه رقیب‌اند و نه یکی زیردست دیگری. زن با ترکیب بی‌همتای ایمان، عفت و عاطفه، نقشی در پرورش انسان‌ها دارد که مرد توان ایفایش را ندارد؛ و مرد نقش‌هایی دارد که با ساخت او هماهنگ است.

مکمل‌بودن، اعتراف به «کمبود» نیست؛ اعتراف به «تفاوتِ سازنده» است. زنی که این را بفهمد، نه احساس نیاز به اثبات خود در برابر مرد دارد، نه احساس کوچکی؛ می‌داند سهمی در ساختن دارد که جایگزین ندارد.

#زوجیت #مکمل #حجاب