«اصلاً معلوم هست ما آدم‌ها داریم چه بلایی سر خودمان می‌آوریم؟! حتماً باید یکی بمیرد تا آدم یادش بیفتد چقدر او را دوست دارد…»  

باران آرام روی شیشه می‌کوبید. لیلا کنار پنجره نشسته بود و به عکس قدیمی روی میز نگاه می‌کرد؛ عکسی که سال‌ها بی‌تفاوت از کنارش گذشته بود. حالا که دیگر صاحب آن لبخند در میانشان نبود، تازه می‌فهمید چقدر دلش برای همان خنده‌های ساده تنگ شده.  

یادش آمد آخرین بار که دیده بودش، عجله داشت، گفت «بعداً مفصل می‌نشینیم»… و آن «بعداً» هیچ‌وقت نیامد.  

لیلا نفس عمیقی کشید، اشک‌هایش را پاک کرد و زیر لب گفت: «کاش یاد بگیریم دوست داشتن را به فردا حواله نکنیم؛ چون فردا شاید هرگز نرسد.»  

#مدار_نوشتن

 #پل_کلمات 

#به_قلم_خودم

خیلی از ما، بدون این‌که متوجه باشیم، تلاش می کنیم ارزش خودمان را از بیرون بگیریم:

از تأیید دیگران، از نگاه‌ها، از این‌که چقدر «به‌دردبخور» به نظر می‌رسیم. و همین باعث می‌شود با هر کم‌محلی یا تحقیر کوچکی، احساس کنیم چیزی از ما کم شده است.

اما کرامت، مدرک نیست که کسی به تو بدهد یا از تو بگیرد.

کرامت ذاتی است؛ از انسان‌بودنت می‌آید، نه از رضایت اطرافیانت. قرآن وقتی از کرامت انسان می‌گوید، جنسیت را شرط نمی‌کند: «وَلَقَد کَرَّمنا بَنی آدَم».

این نگاه یک نتیجه‌ی عملی مهم دارد: وقتی بدانی ارزشت از درون است، دیگر مجبور نیستی برای اثبات خودت، خودت را به هر شکلی که بازار یا

اطرافیان می‌خواهند دربیاوری. می‌توانی «نه» بگویی، می‌توانی متفاوت باشی، و باز هم همان قدر با ارزش بمانی.

زنی که کرامتش را از بیرون نمی‌گیرد، نه با تعریف بالا می‌رود و نه با تحقیر پایین می‌آید. این آرامش درونی، اولین سرمایه‌ی یک زن توانمند است.

#الگوی_سوم

#کرامت_زن

#عزت_نفس

نه شرقی، نه غربی؛ پس چی؟

اگر از آدم‌های اطرافت بپرسی «زن یعنی چه؟»، معمولاً یکی از دو پاسخ را می‌شنوی.

پاسخ اول، تصویر سنتیِ افراطی: زن موجودی در حاشیه‌ی تاریخ، که جایش فقط پشت دیوار خانه است و اگر بیرون بیاید، چیزی از دست می‌رود.

پاسخ دوم، تصویر مدرنِ مصرفی: زن موجودی که ارزشش با میزان دیده‌شدن و جذابیتش سنجیده می‌شود و «جنسیتش بر انسانیتش می‌چربد».

نکته‌ی جالب اینجاست که این دو تصویر با هم دشمن به نظر می‌رسند، اما یک نقطه‌ی مشترک دارند: هر دو، زن را از «انسانِ کامل بودن» پایین

می‌آورند. یکی او را کوچک می‌کند تا در خانه جا شود. دیگری او را کوچک می‌کند تا در ویترین جا شود.

الگوی سوم از جای دیگری شروع می‌کند: از کرامت ذاتی. زن پیش از آن‌که مادر، همسر، شاغل یا زیبا باشد، انسانی است با همان ظرفیت رشد

فکری و معنوی که مرد دارد. نه کم‌تر از مرد، و نه کپیِ مرد. تفاوت‌هایش را انکار نمی‌کند، اما اجازه هم نمی‌دهد این تفاوت‌ها بهانه‌ی تحقیرش شود.

این نگاه، محصول تجربه‌ی واقعی است، نه شعار: زنانی که در دهه‌های اخیر با حفظ هویت خود در دانشگاه، سیاست، ورزش و پژوهش حاضر شدند و نشان دادند می‌توان عفیف بود و در متن و مرکز هم بود.

هویت زن نه در دیوار خانه خلاصه می‌شود و نه در ویترین جامعه؛ در انسان‌بودن او ریشه دارد. این مجموعه، قدم‌به‌قدم، همین هویت را بازگو می‌کند.

#الگوی_سوم

#کرامت_زن

#زن_مسلمان_ایرانی

♨️آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای کیست؟

🔹جانباز دو دفاع مقدس

🔹امین و همراه شهید حاج قاسم سلیمانی

🔹مشاور راهبردی سیدحسن نصرالله

🔹فرمانده بی‌درجه محور مقاومت

🔹فرزند خانواده‌ای آراسته به شهادت

۱۷ شهریور ۱۳۴۸، سالروز تولد آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای را گرامی میداریم.

#جهاد_تبیین

به برخی آقایان قم هشدار داده بودم که شاه میخواهد با برچسب تندرو و معتدل، بین انقلابیون شکاف بیندازد! از نظر دستگاه پهلوی، جنایت ۱۷ شهریور قلع‌وقمع تندروها بود ما در تبعید جیرفت بودیم که حادثه هفدهم شهریور سال ۱۳۵۷ رخ داد. خاطره‌ای در ذهن دارم از آن روز. قبل از آن‌که این حادثه‌ی خونبار در تهران اتفاق بیفتد، سیاست رژیم ستمشاهی به دنبال این بود که مبارزان و به تبع آن ملت ایران را، به تندرو و کندرو، افراطی و معتدل تقسیم کند. این، نکته‌ی خیلی قابل توجهی است که امروز مثل آیینه‌ای، همه‌ی عبرتها را به ما درس میدهد. کسی که روزنامه‌های آن وقت و اظهارات مسؤولان رژیم ستمشاهی را مطالعه میکرد، میفهمید که اینها میخواهند کسانی را که در مقابل آنها هستند و مبارزه میکنند، از هم جدا کنند. عده‌ای را که طرفداران و علاقه‌مندان مخلص امام بودند و راه امام را علناً اظهار میکردند، به عنوان تندرو و افراطی و متعصب معرفی میکردند. در مقابل اینها هم، بعضی از کسانی را که علاقه‌مند به مبارزه بودند، ولی خیلی جدی در آن راه نبودند، یا جدی بودند، ولی دستگاه آن‌طور خیال میکرد اینها جدیتی ندارند، به عنوان افرادی که معتدلند و با اینها میشود مذاکره و صحبت کرد، معرفی میکردند. من در آن روز این احساس خطر را کردم. آن زمان من در جیرفت تبعید بودم. شاید روز چهاردهم یا پانزدهم شهریور بود. به یکی از آقایان معروف که در قم بود، نامه‌ای نوشتم و این سیاست رژیم را برای آن آقا تشریح کردم و گفتم اینها با این تدبیرِ خباثت‌آمیز میخواهند بهانه‌ای برای سختگیری بر مخلصان و عشاق امام بزرگوار به دست آورند و شما را بدون این‌که خودتان بخواهید، در مقابل آنها قرار دهند. نگارش این نامه را به پایان بردم و آن را امضا کردم، اما هنوز نفرستاده بودم که خبر قتل‌عام «جمعه‌ی سیاه» در روز ۱۷ شهریور در میدان ژاله ـ میدان شهدای کنونی تهران‌ـ، رسید. فردای آن روز من برداشتم در حاشیه‌ی آن نامه برای آن آقا نوشتم که: «این، سرآغاز عملیّات قلع‌و‌قمع تندروها است!»… «باش تا صبح دولتش بدمد، کاین هنوز از نتایج سحر است». آن نامه را به وسیله‌ی مسافر، برای آن آقای محترم فرستادم. آنها شروع کردند سختگیریها را علیه مبارزان و انقلابیون حقیقی راه انداختن که نمونه‌اش کشتار هفدهم شهریور بود. #محتوای_تبیینی #شهید_خامنه‌ای_به_روایت_خودش