اگر مادر بودی، بعد از رفتن پدر، چه کسی شانه‌هایت را از بار غم سبک می‌کرد؟

اگر مادر بودی، وقتی فرزندانت به چهره خسته‌ات نگاه می‌کردند، چگونه لبخند می‌زدی تا غم دلت را نفهمند؟

اگر مادر بودی، شب‌هایی که درد امانت را می‌برید، با چه امیدی چشم به آسمان می‌دوختی؟

مادر جان! ما از مادری تو بسیار شنیده‌ایم؛ از مهربانی‌ات، از عبادتت، از دستان بخشنده‌ات…

اما گاهی دلم می‌خواهد فقط چند لحظه کنار تو بنشینم؛ نه برای شنیدن فضائلت، بلکه برای فهمیدن غربتت.

چه کسی می‌داند در آن روزها بر دل دختر پیامبر چه گذشت؟

یا زهرا! کاش تاریخ، به جای روایت رنج‌هایت، روزی از آغوشی می‌نوشت که در آن آرام گرفته بودی…
#قاب_روضه ، #به_قلم_خودم ، #تولیدی