عطر دانایی

ارزش حقیقی زن

به جایگاه تصنعی نیازی نیست

گاهی برای «احترام به زن»، او را در جایگاه‌هایی می‌نشانند که بیشتر نمایشی است تا واقعی: عنوانی روی کاغذ، جای خالی‌ای که باید پر شود، یا حضوری که فقط برای عکس گرفتن لازم است. این نوع تکریم، در ظاهر محترمانه است، اما در باطن، زن را باز هم ابزار می‌کند.

ارزش حقیقی زن در متانت، سکینه و آرامش روحی اوست؛ و در نقش‌آفرینی طبیعی‌ای که با همین ویژگی‌ها انجام می‌دهد. جایگاهی که متانت او را بر هم بزند و آرامشش را بگیرد، حتی اگر اسم پرطمطراقی داشته باشد، ارتقا نیست.

این به‌معنای کنارکشیدن از مسئولیت نیست. زن می‌تواند و باید در مدیریت، علم و سیاست حضور داشته باشد؛ اما با همان سکینه‌ای که هویت اوست، نه با تقلید از الگوی پرهیاهوی مردانه. لطافت و گرمای محبتی که در طبیعت زن هست، هم خانه را رشد می‌دهد و هم جامعه را.

مقام واقعی، آن است که تو را «تو» نگه دارد، نه آنکه تو را به شکل دیگری دربیاورد. زنی که این را بداند، هر پیشنهاد و عنوانی را با یک معیار می‌سنجد: آیا آرامش و متانتم را حفظ می‌کند یا آن را از من‌ می‌گیرد؟

#زن #متانت #آرامش #حجاب

نظر دهید »

ایستگاه #پل-کلمات

«اصلاً معلوم هست ما آدم‌ها داریم چه بلایی سر خودمان می‌آوریم؟! حتماً باید یکی بمیرد تا آدم یادش بیفتد چقدر او را دوست دارد…»

باران آرام روی شیشه می‌کوبید. لیلا کنار پنجره نشسته بود و به عکس قدیمی روی میز نگاه می‌کرد؛ عکسی که سال‌ها بی‌تفاوت از کنارش گذشته بود. حالا که دیگر صاحب آن لبخند در میانشان نبود، تازه می‌فهمید چقدر دلش برای همان خنده‌های ساده تنگ شده.

یادش آمد آخرین بار که دیده بودش، عجله داشت، گفت «بعداً مفصل می‌نشینیم»… و آن «بعداً» هیچ‌وقت نیامد.

لیلا نفس عمیقی کشید، اشک‌هایش را پاک کرد و زیر لب گفت: «کاش یاد بگیریم دوست داشتن را به فردا حواله نکنیم؛ چون فردا شاید هرگز نرسد.»

#مدار_نوشتن #پل_کلمات #به_قلم_خودم

نظر دهید »

کرامت زن

خیلی از ما، بدون این‌که متوجه باشیم، تلاش می کنیم ارزش خودمان را از بیرون بگیریم:

از تأیید دیگران، از نگاه‌ها، از این‌که چقدر «به‌دردبخور» به نظر می‌رسیم. و همین باعث می‌شود با هر کم‌محلی یا تحقیر کوچکی، احساس کنیم چیزی از ما کم شده است.

اما کرامت، مدرک نیست که کسی به تو بدهد یا از تو بگیرد.

کرامت ذاتی است؛ از انسان‌بودنت می‌آید، نه از رضایت اطرافیانت. قرآن وقتی از کرامت انسان می‌گوید، جنسیت را شرط نمی‌کند: «وَلَقَد کَرَّمنا بَنی آدَم».

این نگاه یک نتیجه‌ی عملی مهم دارد: وقتی بدانی ارزشت از درون است، دیگر مجبور نیستی برای اثبات خودت، خودت را به هر شکلی که بازار یا

اطرافیان می‌خواهند دربیاوری. می‌توانی «نه» بگویی، می‌توانی متفاوت باشی، و باز هم همان قدر با ارزش بمانی.

زنی که کرامتش را از بیرون نمی‌گیرد، نه با تعریف بالا می‌رود و نه با تحقیر پایین می‌آید. این آرامش درونی، اولین سرمایه‌ی یک زن توانمند است.

زن یعنی چه؟

نه شرقی، نه غربی؛ پس چی؟

اگر از آدم‌های اطرافت بپرسی «زن یعنی چه؟»، معمولاً یکی از دو پاسخ را می‌شنوی.

پاسخ اول، تصویر سنتیِ افراطی: زن موجودی در حاشیه‌ی تاریخ، که جایش فقط پشت دیوار خانه است و اگر بیرون بیاید، چیزی از دست می‌رود.

پاسخ دوم، تصویر مدرنِ مصرفی: زن موجودی که ارزشش با میزان دیده‌شدن و جذابیتش سنجیده می‌شود و «جنسیتش بر انسانیتش می‌چربد».

نکته‌ی جالب اینجاست که این دو تصویر با هم دشمن به نظر می‌رسند، اما یک نقطه‌ی مشترک دارند: هر دو، زن را از «انسانِ کامل بودن» پایین

می‌آورند. یکی او را کوچک می‌کند تا در خانه جا شود. دیگری او را کوچک می‌کند تا در ویترین جا شود.

الگوی سوم از جای دیگری شروع می‌کند: از کرامت ذاتی. زن پیش از آن‌که مادر، همسر، شاغل یا زیبا باشد، انسانی است با همان ظرفیت رشد

فکری و معنوی که مرد دارد. نه کم‌تر از مرد، و نه کپیِ مرد. تفاوت‌هایش را انکار نمی‌کند، اما اجازه هم نمی‌دهد این تفاوت‌ها بهانه‌ی تحقیرش شود.

این نگاه، محصول تجربه‌ی واقعی است، نه شعار: زنانی که در دهه‌های اخیر با حفظ هویت خود در دانشگاه، سیاست، ورزش و پژوهش حاضر شدند و نشان دادند می‌توان عفیف بود و در متن و مرکز هم بود.

هویت زن نه در دیوار خانه خلاصه می‌شود و نه در ویترین جامعه؛ در انسان‌بودن او ریشه دارد. این مجموعه، قدم‌به‌قدم، همین هویت را بازگو می‌کند.