خیلی از ما، بدون این‌که متوجه باشیم، تلاش می کنیم ارزش خودمان را از بیرون بگیریم:

از تأیید دیگران، از نگاه‌ها، از این‌که چقدر «به‌دردبخور» به نظر می‌رسیم. و همین باعث می‌شود با هر کم‌محلی یا تحقیر کوچکی، احساس کنیم چیزی از ما کم شده است.

اما کرامت، مدرک نیست که کسی به تو بدهد یا از تو بگیرد.

کرامت ذاتی است؛ از انسان‌بودنت می‌آید، نه از رضایت اطرافیانت. قرآن وقتی از کرامت انسان می‌گوید، جنسیت را شرط نمی‌کند: «وَلَقَد کَرَّمنا بَنی آدَم».

این نگاه یک نتیجه‌ی عملی مهم دارد: وقتی بدانی ارزشت از درون است، دیگر مجبور نیستی برای اثبات خودت، خودت را به هر شکلی که بازار یا

اطرافیان می‌خواهند دربیاوری. می‌توانی «نه» بگویی، می‌توانی متفاوت باشی، و باز هم همان قدر با ارزش بمانی.

زنی که کرامتش را از بیرون نمی‌گیرد، نه با تعریف بالا می‌رود و نه با تحقیر پایین می‌آید. این آرامش درونی، اولین سرمایه‌ی یک زن توانمند است.

#الگوی_سوم

#کرامت_زن

#عزت_نفس