از قله‌های علم تا خاکریزهای عشق

امروز، 31 خرداد ماه سالروز شهادت مردی است که زندگی‌اش درس بزرگی برای ماست؛

مردی که می‌توانست در اوج شکوفایی علمی، در آمریکا بماند، در دانشگاه‌های معتبر جهان تدریس کند و در مرکز تحقیقات «ناسا» به کار ادامه دهد. امّا او راهی دیگر را انتخاب کرد.

تحصیلات؛ اوجِ یک مسیر علمی

مصطفی چمران در سال ۱۳۱۱ در تهران متولد شد. تحصیلات خود را از مدرسه انتصاریه آغاز کرد و دوره متوسطه را در دارالفنون و البرز گذراند. در دانشکده فنی دانشگاه تهران در رشته الکترومکانیک تحصیل کرد و در همه دوران تحصیل، شاگرد اول بود.

سپس با بورس تحصیلی شاگردان ممتاز به آمریکا رفت و در دانشگاه برکلی کالیفرنیا، موفق به اخذ مدرک دکترای الکترونیک و فیزیک پلاسما شد. او در جمع معروف‌ترین دانشمندان جهان قرار گرفت؛

اما… انگیزه‌ای که از علم بزرگ‌تر بود چمران از ۱۵ سالگی در درس تفسیر_قرآن آیت‌الله طالقانی و درس فلسفه و منطق استاد شهید مرتضی مطهری شرکت می‌کرد.

این آگاهیِ دینی و عشق به اسلام، انگیزه‌ای شد که هیچ‌گاه علم را هدفِ نهایی نبیند. او می‌گفت: «می‌خواهم به عالَم اسلام خدمت کنم». به‌همین‌خاطر، زندگی مرفه در آمریکا را رها کرد و راهی لبنان شد تا با مستضعفین آنجا همدل وهمراه شود و در کنار امام موسی صدر، جنبش «اَمَل» را بنیان گذارد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بعد از ۲۳ سال دوری از وطن، به ایران بازگشت. همه تجربیات انقلابی و علمی خود را در خدمت انقلاب گذاشت. وزیر دفاع شد، ستاد جنگ‌های نامنظم را بنیان نهاد، و در خط مقدم دفاع از میهن، تا آخرین نفس جنگید.

وصیتِ عشق به خدا او در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «به خاطر عشق به اوست که فداکاری می‌کنم… عشق هدف حیات و محرک زندگی من است». و سرانجام، در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰، در منطقه دهلاویه، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

چمران به ما آموخت که علمِ بدون تعهد، هرچند درخشان، هرگز به‌اندازه‌ی عشقِ خدمت، ارزشمند نیست. او از قله‌های علم به خاکریزهای عشق آمد؛ از آزمایشگاه‌های ناسا تا سنگرهای سوسنگرد.

او نشان داد که یک انسان می‌تواند هم دانشمند باشد، هم مُجاهد، هم عارف، هم سیاستمدار و هم سرباز؛ به‌شرط آن‌که انگیزه‌اش، عشق باشد.

#چمران #آگاهی #تعهد

ماه محرم از راه می‌رسد؛ ماهی که دل‌ها را نرم می‌کند و یاد مظلومیت اهل‌بیت دوباره در جان‌ها زنده می‌شود.

محرم تنها یک مناسبت تاریخی نیست؛ یک دعوت همیشگی به بیداری، آزادگی و انسانیت است.

در این ماه، هر قدمی که برمی‌داریم، هر اشکی که می‌ریزیم و هر مجلسی که شرکت می‌کنیم، یادآور این حقیقت است که حسین‌بن‌علی علیه‌السلام برای چه قیام کرد: برای احیای حق، مبارزه با ظلم و زنده نگه داشتن ارزش‌های انسانی.

محرم فرصتی است برای اینکه:

- دل‌هایمان را پاک‌تر کنیم

- رفتارمان را با اهل‌بیت نزدیک‌تر کنیم

- ظلم‌ستیزی را در زندگی‌مان جدی‌تر بگیریم

- و معنویت را دوباره در جانمان زنده کنیم امیدوارم این ماه برای همه ما سرشار از معرفت، آرامش و نور باشد.

امام رضا عليه السلام كانَ أَبِي عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِذَا دَخَلَ شَهْرُ اَلْمُحَرَّمِ لاَ يُرَى ضَاحِكاً وَ كَانَتِ الكَآبَةُتَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى يَمْضِيَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَيَّامٍ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ اَلْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ چون ماه محرّم مى رسيد كسى پدرم عليه السلام را خندان نمى ديد. غم و اندوه بر او چيره بود تا آن كه ده روز مى گذشت. روز دهم روز سوگوارى و اندوه و گريه او بود الأمالی شیخ‌صدوق، ص۱۲۸

رهبر شهید ما وقتی که عهده‌دار رهبری شدند، نظام جمهوری اسلامی چون نهالی بود که زخمهای متعددی از دشمنان اسلام و ایران بر آن فرود آمده بود و البته همه را بخوبی تحمّل کرده بود. اما وقتی‌که بعد از قریب به ۳۷ سال، کرسی زعامت امت را ترک نمودند، شجره طیبه‌ای که ریشه‌اش مستحکم و شاخ و برگ آن بر بخشهای مهمی از منطقه و جهان سایه‌افکن شده است را از خود به جا گذاشتند. بخشی از پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، رهبر معظّم انقلاب |  ۲۰ فروردین ۱۴۰۵

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

آن شب قدر که این تازه بَراتم دادند